چه بي صدا و مظلومانه مي نگرم در نگاه غريبانه ي  آرزوهايم

جان فرساييست دور از تو بودن ...

گمگشته اي هستم كه براي يافتن خويش هيچ راهي ندارم...

تنها مونسم تو هستي

فرياد مي كشم ، پژواكش در كوچه پس كوچه هاي ذهنم مي پيچد...

چرا كسي صدايم را نمي شنود ، نمي دانم ، شايد هنوز فرياد كشيدن را نياموخته ام...

اما نه ، گويي نوايي دل نشين ، تن خسته ام را جاني دوباره مي بخشد.

به راستي با ياد تو آرام مي گيرم ، بايد خود را بيابم ، بايد از نو شروع كنم

راه بسياري پيش رو دارم ، من بايد برسم به آرزوها و عمق شاديهايم.

ستاره ی امیدم               از تو به خود رسیدم  

برای دیدن تو                 به انتها رسیدم

یادم نمی ره هرگز            لحظه ی خوب دیدار

روزی که عاشقونه          به تو شدم گرفتار

اگر چه از تو دورم          تویی عزیز ترینم

عاشق ترم ز دیروز          تا زنده ام همینم

دوست دار همیشگی تو  .... نگين تو

توي آخرين تماست گفتي از ياد تو رفتم

گفتي عاشقي دروغه از هوس بود هر چي گفتم

دلمو چه ساده باختم ، به نگاه پر فريبت   

چه آتيشي ميسوزونه اون دو تا چشم نجيبت

ديگه حرمتي نذاشتي  ، واسه اين دل ديونه

دلمو شكستي باشه  ، تو فقط يادت بمونه

بعد تو جايي ندارم  ، واسه موندن اي غريبه

 رفتنت راستي چه سخته

 نه دروغه نه فريبه

مي دونستي گاهي اشك از لبخند هم با ارزشتره ؟

چون لبخند رو به هر كسي هديه ميدي

اما اشك رو فقط براي كسي كه نمي خواي  از دستش بدي ميريزي.

_{حرف راباید زد !}

_{درد را باید گفت !}

_{سخن از مهر من و جور تو نیست}

_{سخن از متلاشی شدن دوستی است}

_{و عبث بودن پندار سرور آور مهر}

_{آشنایی با شعور ؟!}

_{و جدایی با درد ؟!}

_{و نشستن در بهت و فراموشی}

_{یا غرق غرور ؟!}

                                                                                                   _{حمید مصدق}