_{مرا به بزم خوشیهای خود سرانه مبر}

                                                            _{به سردی خشن سنگ خو گرفته دلم}

                                                                                                        _{مرا به خانه مبر}

                    _{زادگاه من کوه است}

                                 _{زِ زیر سنگی یک روز سر زدم بیرون}

                                                           _{به زیر سنگی یک روز می شوم مدفون}

        _{سرشت سنگی من آشیان اندوه است}

                                   _{جدا ز یار و دیارم دلم نمی خندد}

                                                     _{ز من طراوت و شادی و رنگ و بوی مخواه}

    _{گیاه وحشی کوهم در انتظار بهار}

                               _{مرا نوازش وگرمی به گریه می آرد}

                                                                 _{مرا به گریه میار ...!!}

                       _{ژاله اصفهانی}