_{سِلام به می گلِ دوست ( سلام به دوست گل خودم )}

 _{تی حال خوب هیسه ( حالت خوبه ) .}

 _{خیلی تی دل خَست که تی همرا به لحجه مادریم گپ بَزِنِم ( خیلی دلت} 

_{می خواست که باهات به لحجه زبان مادری خودم حرف بزنم ). نِوِیشتَنِ کَلَمان اوجور}

_{که گپ زنم خیلی سخته ( نوشتن کلمه ها اون طوری که حرف می زنیم خیلی}

_{سخته ). اما می سعی کٌنم تا حدّی که تونم خوب بِنِویسِم ( اما سعیم رو می کنم تا}

_{حدی که بتونم خوب بنویسم ) . گر چه مطمئن هیسم که تو خوندِه مِنی ( گر چه}

_{مطمئن هستم تو نمی تونی با لحجه بخونی ). اینم اقرار کٌنم که  آمو  نثل جدیدن}

_{اوجوری که  وا  بوبون امه زبان مادری حفظا نوگودیم ( این رو هم اقرار می کنم که ما}

_{نثل جدیدی ها  اون طوری که باید باشه زبان مادری خودمون را حفظ نکریدم ) و}

_{کلمات فارسی جای کلمات اصیل بگیته ( و کلمات فارسی جایگزین کلمات اصیل}

 _{شده ). که  مو  د   وارد  جزئیات نوبوم ( که من دیگه وارد جزئیات نمی شم). فکر}

_{کونم د بسه ( فکر می کنم دیگه بس باشه ) . چون هر چی خَسم بوگوم ایی چَن}

_{جمله مِن بوتم که آیندگان وسه هم خوبه ( چون هر چی می خواستم بگم تو این چند}

 _{جمله گفتم که برای بچه های آینده هم خوب است).} 

_{امیدوارم راضی بِبِبی ( امیدوارم راضی شده باشید ).}

_{شَمَر ِبه خدای بزرگ سِپَرم ( شما رو به خدای بزرگ می سپارم ).}  

    به کجا چنین شتابان؟

         گون از نسیم پرسید

                      دل من گرفته زینجا

                                       هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟

      همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم

به کجا چنین شتابان؟

        به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم

                           سفرت به خیر اما ، تو و دوستی خدا را

                                       چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

                                                        (محمد رضا شفیعی کدکنی)

من همنی ایسم که بوم

             ساده دیل سختی بدیر

                    که زمانه می دیم خیلی زود خط بکشٍ

 می دهان دوسته ی     می لبان خاموش      می دیلم هتو غم

                بی تو پوچ پوچ

 
بیه تو گوش بدن می حرفان می حرفان

 
غم بخوده می ا جان می ا جان

                                                          فرامرز دعایی