ماییم و دلی که رنگ را می شکند

        در ثانیه ها درنگ را می شکند

        چون باده حجاب شرم را می سوزد

        چون زخم سکوت چنگ را می شکند

                                             ماییم و دلی که آب را می فهمد

                                              آیینه و آفتاب را می فهمد

                                              چون پنجره ای که رو به تابستان است

                                              روح تپش شراب را می فهمد

                                                                                     ماییم و دلی که بار و برگش شعر است

                                                                                     جانمایۀ زندگی و مرگش شعر است

                                                                                     ماییم و دلی و آسمانها که همه

                                                                                     ابر و مه و باران و تگرگش شعر است.