^{با نام بلند يكتاي بي همتا}

^{اولين مطلبي هست كه در سال 88 مي نويسم تقديم به معلمان عزيز و دلسوز بخصوص معلم مهربان سال اول ابتدايي خود مي كنم كه محبتش هيچوت از خاطرم نميره بخصوص در روز اول مدرسه .}

^{سلامم را که قشنگتر از فرداها و خوشبوتر از بهار نارنج است پذيرا باشيد آمدم بگويم  از کسانی که بهار را به قلبهای یخ بسته ما آوردند و هندسه ی قشنگ علم را به ما آموختند و برای اولین بار لاله ی عشق را در گلدان تنهایی ما کاشتند و ما را با صدای رویش علم آشنا ساختند.}

^{و در این ایام هفته معلم ، تقدیری داشته باشم از تمامی دبيران زحمت کش و فعال و اساتيدي که در بعد از ظهر نمناک گیلان از یاد رفته اند و شایسته است تقدیری ویژه داشته باشم از معلم شهید مرتضی مطهری ، که به ما آموختند در سواحل آفتابی تعلم بنشینیم و با صدفهای زیبای تعلیم گردنبندی از علم بسازیم و تقدیم آیندگان کنیم.}

 ^{اي هستي بخش عالم نيستي وجودم،   بي تو چگونه مي توانم تو را با تراوش كلمات كم رنگ قلمم همچون گلي شكفته تر از گل هاي بهار توصيف كنم. و دلم را خانه ي مهر و محبتت و نغمه هاي يزداني تو قرار دهم . براي رسيدن به اين آرزوي ديرينه نيك ترين آئين انساني را كه همان آئين مهر و دوستي است در اين لحظه به جاي مي آورم و مي نويسم دوستت دارم}

 ^{و به تو عشق مي ورزم اما نه فقط در لحظه ي اكنون بلكه تا هميشه هاي نيامده.}

^{اي وجود اهورايي كه با دستانت بهترين سمفوفي را در زندگي ام نواختي تو همانند استاد بزرگ علم و معرفت مطهري،  با طهارت روحت به تطهير انديشه ها پرداختي و به ما آموختي كه تا هميشه مغروق درياي مواج آخرين بيت غزل رسالت سرود غدير باشيم ، با ترانه هاي روح بخشت يك پشتيبان مثنوي به سوي رگه هاي خشك پر از زمزم تشنگي ما ريختي. گرچه نمي توانم با اين كلمات و با رقص رخسار قلمم بر روي اين  صفحه ي سفيد تو را بنويسم و با تكاندن حرير ظريف قلب جوانم، تو را وصف كنم.}

^{در پایان}

هفته معلم را به تمامي فرهنگيان اعم از دبيران ، مديران ، مشاوران  مهربان

و پر تلاش تبريك عرض مي نمايم و آرزوي توفيق و سلامتي براي همه  شما عزيزان

را از درگاه خداوند منان خواستارم.

تقدیم به یه دوست خوب

  

یک دلگان خاک کف پای حسینیم

ما نسل به نسل عاشق و شیدای حسینیم

 اربعین سرور و سالار شهیدان

                                حضرت اباعبدالله الحسین (ع)

                                                                   بر همه عاشقان مولا تسلیت باد.

_{پر از بغضم .....}

                       _{همین !!!....}

_{روز عشق دوستی محبت مهر آرامش صلح........... رو به همه عاشقان واقعی تبریک عرض می کنم}

_{آرزو میکنم عشقای پاکشون همیشه باصفا و هر روز شاداب تر از روز قبل باشه .}   

                            _{***   همیشه عاشق و پاینده باشید  ***}

_{بغض امشب نیز با این شعر دکتر شریعتی شکست....}

_{خدایا..............................}

_{کفر نمی گویم ، پریشانم
چه می خواهی تو از جانم؟
مرا بی آنکه خود خواهم ، اسیر زندگی کردی
خداوندا تو مسئولی
خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است...}

ره خوابم زد و ماندم بیدار

،ریخت از پرتو لرزنده ی شمع،

سایه ی دسته گلی بر دیوار

همه گل بود

، ولی روح نداشت!

سایه ای مضطرب و لرزان بود،

چهره ای سرد غم انگیز وسیاه،

گوییا مرده ی سرگردان بود

.شمع خاموش شد ازتندی باد

،اثر از سایه به دیواربماند.

کس نپرسید: کجارفت؟که بود؟که دمی چند در اینجا گذراند!

این منم خسته در این کلبه ی تنگ

 جسم  درمانده ام از روح جداست!

من اگر سایه ی خویشم ، یا رب

،روح آواره ی من کیست ؛ کجاست؟   

                                                                                 فریدون مشیری

و حرفها از نبودن...

میان بودن و نبودن مرزی است باریک...

شاید بتوان در آن مرز قدم زد آبی نوشید و شعری نوشت ...

بی هیچ درد و حرفی ...

وقتی تو نیستی
نه هست های ما

چونانکه بایدند

                نه بایدها...

مثل همیشه آخر حرفم

وحرف آخرم را
                   با بغض می خورم                         ( قیصر امین پور)

                             و اشک خود را نثار گونه هاي خشک او مي کرد......

کاش در قاموص غصه ها معناي سنگين لبخند گم نمي شد....

کاش قلب هامان آنقدر خالص بود

                            که دعاها قبل از پايين آمدن دست ها مستجاب مي شد.....

کاش واژه صداقت آنقدر با لب ها صميمي بود

                                        که ديگر براي بيان کردنش نيازي به شهامت نبود.......

           و کاش مرگ معني عاطفه را مي فهميد.